Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Ο πρόεδρος Μαδούρο παρέλαβε πίνακα του Αντόνιο Γκερέρο

Πηγή: Cubadebate

Ο πρόεδρος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, παρέλαβε στην Αβάνα έναν πίνακα με την εικόνα του κομαντάντε Ούγκο Τσάβες δίπλα στην κόρη του Μαρία, από τα χέρια του Ρενέ Γκονσάλες, του μοναδικού απελευθερωμένου εκ των Πέντε Κουβανών Ηρώων.

Το έργο έγινε από τον Αντόνιο Γκερέρο στη φυλακή της Μαριάνα, στην πολιτεία της Φλόριδα, όπου βρίσκεται εκτίοντας άδικη ποινή.

Στην απογευματινή συνάντηση της 23ης Δεκεμβρίου ήταν ακόμα παρόντες η Μίρτα Ροντρίγκες, μητέρα του Γκερέρο, η αδελφή του Μαρούτσι και η Όλγα Σαλανουέβα, σύζυγος του συντρόφου του Ρενέ Γκονσάλες, οι οποίοι εξήγησαν στον πρόεδρο Μαδούρο ότι ο "Τόνι" είχε εκφράσει την οδύνη του για την απώλεια του μπολιβαριανού ηγέτη και αμέσως ζήτησε από την οικογένειά του να του στείλουν μερικές φωτογραφίες για να εμπνευστεί έναν πίνακα με τη μορφή του. Τελικά, βασίστηκε σε ένα έργο του κουβανού φωτογράφου Άλεξ Κάστρο.

Ο πρόεδρος Μαδούρο ευχαρίστησε για τη χειρονομία ως συγκινητικό φόρο τιμής στον "αιώνιο κομαντάντε Ούγκο Τσάβες Φρίας" και ως έκφραση της θέλησης να συνεχιστεί ο αγώνας για την απελευθέρωση των κουβανών Ηρώων.

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Εκδήλωση για τον Χοσέ Μαρτί στο Asclaye (8/12)


Αφιέρωμα στον εθνικό ήρωα της Κούβας
Χοσέ Μαρτί

Κυριακή, 8 Δεκέμβρη, 3μ.μ.
στο πολιτιστικό κέντρο ASCLAYE, Φαλήρου 47Α, Κουκάκι

Με την ευκαιρία των 160 ετών από τη γέννησή του, σας καλούμε να γνωρίσετε και να τιμήσετε μαζί μας τον Χοσέ Μαρτί, έναν από τους μεγάλους άνδρες της Κούβας και της Λατινικής Αμερικής, πρωτεργάτη των αντιαποικιακών αγώνων του 19ου αιώνα.


ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
Osvaldo Cobacho - Πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας
Κώστας Σανίδας - Hasta la Victoria Siempre, Πολιτιστικός σύλλογος Χοσέ Μαρτί
Νίκος Καρανδρέας - Πρόεδρος Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας
Κώστας Ήσυχος - Επιτροπή εξαφανισμένων ελληνικής καταγωγής επί καθεστώτων Πινοτσέτ και Βιντέλα.
Magalys Cajigas - Σύλλογος κουβανικής κοινότητας «Soy Cubano»


O ποιητής Χάιμε Σβαρτ και ο ηθοποιός Τάκης Βαμβακίδης
θα απαγγείλουν επιλογές από το ποιητικό έργο του Μαρτί.
Θα ακολουθήσει προβολή βίντεο και ελληνο-κουβανικό μουσικό αφιέρωμα
με τη συμμετοχή του Βασίλη Λέκκα και του Γιώργου Αναστασόπουλου


ΚΑΛΟΥΝ:
Πολιτιστικός Σύλλογος «Χοσέ Μαρτί»
Hasta la Victoria Siempre
δίκτυο bloggers «Red solid@ria griega»
Σύλλογος κουβανικής κοινότητας «Soy Cubano»
Yπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Κούβας


Περισσότερες πληροφορίες:  prensa-rebelde.blogspot.com 

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

25 Νοεμβρίου: Ημέρα κατά της Οικιακής Βίας

1.800 γυναίκες δολοφονήθηκαν στη Λατινική Αμερική μέσα στο 2013, θύματα της βίας κατά του φύλου τους, με συντηρητικές εκτιμήσεις γιατί ιδιαίτερα στις μεγάλες χώρες όπως η Βραζιλία και το Μεξικό οι περιπτώσεις που καταγράφονται υπολείπονται πολύ των συνολικών. Η θλιβερή αυτή "επέτειος", που καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ με αφορμή τη δολοφονία των αδελφών Μιραμπάλ, τιμήθηκε με διάφορες εκδηλώσεις στη Λατινική Αμερική. Παρακάτω αναφερόμαστε στην ιστορία τους (*).



Στις 25 Νοεμβρίου 1960, τρεις αγωνίστριες κατά της δικτατορίας του στρατηγού Τρουχίγιο ξυλοκοπήθηκαν και ρίχτηκαν σε έναν γκρεμό στη Δομινικανή Δημοκρατία. Ήταν οι αδελφές Μιραμπάλ. Ήταν οι πιο όμορφες, τις έλεγαν πεταλούδες.
Στην μνήμη τους, στη μνήμη της ασύγκριτης ομορφιάς τους, σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Οικιακής Βίας. Ή ίσως: κατά της βίας των "τρουχιγίσκων" που ασκούν δικτατορία μέσα σε κάθε σπίτι.
 Eduardo Galeano, Los Hijos de los Días [Τα Παιδιά των Ημερών]


Στις 25 Νοεμβρίου 1960, οι αδελφές Πάτρια, Μινέρβα και Μαρία Τερέσα Μιραμπάλ, μαζί με τον οδηγό τους Ρουφίνο ντε λα Κρους, επιστρέφουν από επίσκεψη στη φυλακή Βικτόρια, όπου κρατούνται οι σύζυγοι της Μινέρβα και της Μαρία Τερέσα. Μπράβοι του δικτάτορα Τρουχίγιο σταματούν το αυτοκίνητό τους και τους μεταφέρουν βίαια σε απομονωμένη κατοικία, όπου υπό τις διαταγές του λοχαγού Πένια Ριβέρα ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου. Τη νύχτα τα άψυχα σώματα μεταφέρονται στο αυτοκίνητό τους και ρίχνονται σε γκρεμό, για να φανεί σαν τροχαίο δυστύχημα.

Η δολοφονία των αδελφών Μιραμπάλ είχε μεγάλο αντίκτυπο στη Δομινικανή Δημοκρατία και συσπείρωσε το λαό εναντίον της τυραννίας του Τρουχίγιο. Ο στρατηγός δολοφονήθηκε στις 30 Μαϊου 1961 και το καθεστώς του κατέρευσε. Την επόμενη χρονιά δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε πολυετείς φυλακίσεις οι δολοφόνοι και οι κύριοι ηθικοί αυτουργοί, αν και οι περισσότεροι απελευθερώθηκαν σύντομα με παρέμβαση στρατιωτικών πιστών στον δικτάτορα και φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό.

Το 1999 η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε την 25η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, ως φόρο τιμής στις αδελφές Μιραμπάλ. Επίσης το 2007 η επαρχία Σαλσέδο - όπου διέμεναν - μετονομάστηκε σε Επαρχία Αδελφές Μιραμπάλ.

Πηγές κειμένου: Eduardo Galeano: Los Hijos de los Días, Wikipedia
Πηγή Φωτογραφιών


 



(*) Αρχική δημοσίευση στο blog Sierra Maestra

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Η Casa de las Américas τιμά τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Ο κάτοχος Νόμπελ Λογοτεχνίας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες πρόκειται να τιμηθεί με μια καλλιτεχνική εκδήλωση που θα λάβει χώρα στις 14 και 15 Νοέμβρη στη Casa de las Américas της Αβάνας, σύμφωνα με τον Γουστάβο Αντόλφο Μπελ, πρέσβη της Κολομβίας στην Κούβα.

Αυτό το αφιέρωμα σχετίζεται με όλα όσα έχουν σημάνει η Καραϊβική, και ιδιαίτερα η Κούβα, στη ζωή και το έργο του Γκάμπο, "που μας έδειξε στους κολομβιανούς να ανακαλύψουμε εκ νέου τον εαυτό μας σε μια διάσταση περισσότερο καριμπένια", όπως δήλωσε ο διπλωμάτης.

Ανήγγειλε ακόμα ότι θα εκτεθούν μια σειρά από πίνακες με αποσπάσματα στα οποία εμφανίζεται η παρουσία της περιοχής στον κόσμο του Γκαρσία Μάρκες, ενώ επίσης θα εκτεθούν απεικονίσεις του λογοτεχνικού έργου του, στα πλαίσια διαγωνισμού με τη συμμετοχή 300 καλλιτεχνών.

Θα πραγματοποιηθεί ακόμα εργαστήρι (workshop) με θέμα το έργο του τιμώμενου προσώπου, στο οποίο θα συμμετάσχει ο αναγνωρισμένος κολομβιανός διανοούμενος Κονράδο Σουλουάγα, ένας από τους μεγαλύτερους γνώστες του έργου του Γκάμπο, και επιπλέον θα προβληθούν όλα τα ντοκυμανταίρ που έχουν γυριστεί με θέμα το νομπελίστα κολομβιανό συγγραφέα.

Η ηθοποιός Λάουρα Γκαρσία, η πρώτη που ανέβασε στο σανίδι το μοναδικό θεατρικό έργο του Γκαρσία Μάρκες, Διατριβή του έρωτα εναντίον ενός σοβαρού ανθρώπου, θα κάνει μια δραματοποιημένη ανάγνωση κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.

"Θα είναι ένα συγκινητικό αφιέρωμα -τόνισε ο πρέσβης της Κολομβίας- σε μια Casa de las Américas που θα γεμίσει απο τις κίτρινες πεταλούδες που προοιώνιζαν την άφιξη του Μαουρίσιο Μπαμπιλόνια, στο θεωρούμενο ως κορυφαίο έργο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τα Εκατό Χρόνια Μοναξιά".

Πηγή: Cubadebate

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

500 χρόνια ζωής για την πόλη του Μπαγιάμο

 

Το Μπαγιάμο δεν είναι πια το ίδιο. Γεννήθηκε στις όχθες ενός ποταμού με τη συντροφιά ιθαγενών. Αργότερα το έκαναν πόλη μια 5 Νοέμβρη 1513. Από τότε οι κάτοικοί του αναμίχθηκαν, ενώθηκε ο ισπανός με τον ινδιάνο, αργότερα έφτασε ο νέγρος και έτσι προέκυψε ο μπαγιαμέζος.
Αυτή η γη με όνομα αρουάκο και ευρωπαϊκό αναπτύχθηκε, έδωσε ζωή σε διάσημες μορφές της Κούβας. Εκεί γεννήθηκε ο Πατέρας της Πατρίδας [1], ο Εθνικός Ύμνος [2] και οι διακαείς πόθοι ελευθερίας. Μια μέρα, η πόλη κάηκε από αγάπη και ίσως από απογοήτευση, καθώς ήταν προτιμότερο να τη δουν στις φλόγες παρά παρμένη από αυτούς που δεν την άξιζαν. Παρά ταύτα, αναγεννήθηκε από τις στάχτες σαν τον φοίνικα και έλαμψε ξανά.
Της επιτέθηκαν οι πειρατές και πολύ καιρό αργότερα οι νέοι της Γενιάς της Εκατονταετηρίδας [3]. Περικυκλωμένη από μυστηριώδεις ιστορίες που ακόμα προκαλούν τρόμο. Έχει δει λαϊκές γιορτές, τους ανθρώπους που τη θαυμάζουν, το γέλιο, τα αμάξια, τα παρωνύμια, το παγωτό, τις επισκέψεις, τους έρωτες.
Το Μπαγιάμο αλλάζει και εκτός από παλιά σπίτια με στέγες από κεραμίδια και λιθόστρωτους δρόμους, ξεπηδάνε κτίρια, πλατείες, νέες ιδέες, μόδες, αθροίζονται αστικές παραδόσεις, χρώματα, τεχνολογία.
Στα 500 χρόνια ζωής της Πόλης των Αμαξιών, του Πυρσού, του Εθνικού Μνημείου, που ενέπνευσε τραγουδιστές και ποιητές. Ο τόπος όπου ακόμα ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή και κρύβεται στη δύση, διατηρεί την αρχοντιά του και τη φρεσκάδα της πρώτης στιγμής της δημιουργίας. Σήμερα μόνο γιορτάζουμε και τιμάμε το Σαν Σαλβαδόρ του Μπαγιάμο, γη όλων, που έχει ζήσει και επιζήσει για να γίνει μέρος της ιστορίας.


[1] El Padre de la Patria: Carlos Manuel de Cespedes, κτηματίας από την περιοχή του Μπαγιάμο που ανακήρυξε την ανεξαρτησία από την Ισπανία και απελευθέρωσε τους δούλους του στις 10 Οκτώβρη 1868. Βλ. και 10 Οκτώβρη: Επέτειος της διακήρυξης της Κουβανικής Ανεξαρτησίας (Grito de Yara)
[2] Ο εθνικός ύμνος της Κούβας ονομάζεται La Bayamesa και συνθέθηκε από επαναστάτες του Α' Πολέμου Ανεξαρτησίας (1868-1878).
[3] Generación del Centenario (Γενιά της Εκατονταετηρίδας): Η γενιά του Φιντέλ και του Ραούλ Κάστρο, νέοι που 100 χρόνια μετά τη γέννηση του Χοσέ Μαρτί έκαναν την επίθεση στο στρατώνα Μονκάδα και πρωτοστάτησαν στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες τα επόμενα χρόνια.


Το κείμενο είναι της Mónica María Ramírez Aguilar, φοιτήτριας δημοσιογραφίας. Οι φωτογραφίες είναι του Ismael Francisco. Οι σημειώσεις του ιστολογίου.

Πηγή: Cubadebate
































Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Ο Diego El Cigala ευχαρίστηκε τον Gabo για την παρουσία του σε συναυλία του στην Πόλη του Μεξικού

Ντυμένος σε αυστηρά μαύρα και εμφανώς ευτυχισμένος, ο Ντιέγο Ελ Σιγάλα βγήκε στη σκηνή του Auditorio Nacional της Πόλης του Μεξικού για να παρουσιάσει τον τελευταίο του δίσκο Romance de luna Tucumana.

Αφού πρώτα οι πέντε μουσικοί του έκαναν μια εισαγωγή 8 λεπτών, ο διάσημος ισπανός τραγουδιστής του φλαμένκο ξεκίνησε το ρεσιτάλ του με το Canción de las simples cosas  και συνέχισε με το Naranjo en flor.

Κατόπιν ο Ελ Σιγάλα καλωσόρισε το κοινό του: «Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι σε αυτή τη γη που αγαπώ, όπως γνωρίζετε. Θέλω να ευχαριστήσω για τους παρουσία τους δύο πρόσωπα που βρίσκονται στην εκδήλωση, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και τη σύζυγό του Μερσέδες». Τα λόγια αυτά προκάλεσαν κύμα ενθουσιωδών επευφημιών.

Η συναυλία συνεχίστηκε με το κοινό προσηλωμένο να απολαμβάνει τα τραγούδια του Ελ Σιγάλα. Ακούστηκαν μεταξύ άλλων Historia de un amor, Por una cabeza και Los mareados

Η μεξικανική εφημερίδα La Jornada δημοσίευσε φωτογραφίες του δημοφιλούς τσιγγάνου καλλιτέχνη με το νομπελίστα κολομβιανό συγγραφέα σε... χαρακτηριστικές πόζες.



Πηγή: La Jornada

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Εκδήλωση αφιερωμένη στον Victor Jara

ΣΑΒΒΑΤΟ  26/10/2013, 
ΩΡΑ 8.30 Μ.Μ.

   ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ  ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ  VICTOR JARA

Χιλιανού συνθέτη, μουσικού και ποιητή που βασανίστηκε απάνθρωπα και  δολοφονήθηκε  από  τη  χούντα  του Πινοσέτ

   

40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΧΙΛΗ


  

Ο χιλιανός ποιητής Jaime Svart 
απαγγέλει ποιήματα 
Παρουσιάζει τραγούδια ο χιλιανός μουσικός
Horacio Duran από την ομάδα Inti Illimani
Προβολή σχετικού video
 
 
 
ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ
  Μέγαρο Ερμής-Πανεπιστημίου 56, Εμμ. Μπενάκη 9 και Γαμβέτα 1,
 1οςόροφος, τηλ. 210-3802055
 

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Κουβανικό φεστιβάλ αφιερωμένο στον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Η Κινηματοθήκη (Cinemateca) της Κούβας θα προβάλει ένα μεγάλο δείγμα ταινιών που έχουν σχέση με τον κολομβιανό συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1982), όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές.

Η έκθεση, από 23 έως 31 Οκτωβρίου, θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα Τσάρλι Τσάπλιν της Αβάνας, όπου θα παρουσιαστεί σε δύο σειρές ένας κύκλων ταινιών βασισμένων στο έργο του του Γκαρσία Μάρκες. Ανάμεσα στις ταινίες του προγράμματος περιλαμβάνονται "Η χήρα του Μοντιέλ", "Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου", "Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει", "Η κακιά ώρα", "Έρωτας στα χρόνια της χολέρας", "Σ' αυτό το χωριό δεν υπάρχουν απατεώνες", "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου" και "Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων"

Ο κύκλος των φιλμ θα κλείσει με την προβολή της ομιλίας του κολομβιανού συγγραφέα στο 4ο Διεθνές Συνέδριο της Ισπανικής Γλώσσας στην Καρταχένα των Ινδιών (Κολομβία, 2007).

Ο συγγραφέας των "Εκατό χρόνων μοναξιά" συμπλήρωσε τα 86 χρόνια το Μάρτη. Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του, "Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας", μεταφράστηκε στα μανδαρινικά έτσι ώστε να φτάσει για πρώτη φορά στην Κίνα μια επίσημη έκδοση του βιβλίου.

Πηγή: Telesur

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Πολιτιστική εβδομάδα Βενεζουέλας, 10-20 Οκτωβρίου 2013

Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Από τις 10 έως και τις 20 Οκτωβρίου 2013

Συναυλίες βενεζολάνικης παραδοσιακής μουσικής, προβολή πολυβραβευμένων βενεζολάνικων ταινιών καθώς και μουσικά εργαστήρια περιλαμβάνουν οι Βενεζολάνικες Ημέρες Πολιτισμού, που φιλοξενούνται στην Αθήνα και διοργανώνονται από την Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα σε συνεργασία με δέκα Δήμους της Περιφέρειας της Αττικής, Μουσικά Σχολεία, τον Σύλλογο Λατινοαμερικανών της Ελλάδας, ASCLAYE, και την Εταιρία διανομής ταινιών, New Star.

Οι έντεκα Ημέρες Βενεζολάνικου Πολιτισμού, στοχεύουν στην προώθηση των διάφορων εκφάνσεων του πολιτισμού της Βενεζουέλας και λαμβάνουν χώρα στο Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου στον Μαραθώνα (11/10), στο Αμφιθέατρο «Γεώργιος Νυχάς» στα Καλύβια Θορικού (12/10), στην Αίθουσα «Μανώλης Αναγνωστάκης» και στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης στην Πεύκη (13/10), στο Πολιτιστικό Κέντρο «Σπύρος Αποστόλου» στο Δήμο Άγιων Ανάργυρων-Καματερού (14/10), στο Κλειστό Θέατρο Δημαρχιακού Μεγάρου στην Ηλιούπολη (15/10), στο Μουσικό Σχολείο Ιλίου (16/10), στον Κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ (16/10), στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Συλλόγου Λατινοαμερικανών της Ελλάδας στο Κουκάκι (17/10), στον Δημοτικό Κινηματογράφο ΑΣΤΕΡΑΣ στην Νέα Ιωνία (18/10), στην αίθουσα «Δ. Μπόγρη» στην Σαλαμίνα (19/10) και στον Κινηματογράφο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ στην Καλλιθέα (20/10).

Οι παρευρισκόμενοι στις πολυποίκιλες πολιτιστικές εκδηλώσεις της Βενεζουέλας θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την εκπληκτική δουλειά που γίνεται στη Βενεζουέλα, στον Τομέα της Μουσικής Εκπαίδευσης, που ξεκινά, ήδη, από την παιδική ηλικία, μέσω της προβολής της ταινίας Να παίζεις και να αγωνίζεσαι. Πρόκειται για μια ταινία αφιερωμένη στον Κρατικό Οργανισμό της Βενεζουέλας για το Εθνικό Σύστημα Ορχηστρών Νέων και Παίδων της Βενεζουέλας (FESNOJIV), πιο γνωστός ως "El Sistema."

Επιπλέον, η ταινία Καρτ-ποστάλ από το Λένινγκραντ, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Mariana Rondon, μια από τις μεγαλύτερες βενεζολάνικες παραγωγές και διεθνώς βραβευμένη, θα μεταφέρει το ελληνικό κοινό στην ατμόσφαιρα του ανταρτοπόλεμου των Απελευθερωτικών Ένοπλων Δυνάμεων της Βενεζουέλας (FALN) κατά της κυβέρνησης, την δεκαετία του 1960.

Επίσης, θα προβληθεί η ταινία Ο Αδερφός, σε σκηνοθεσία Marcel Rasquin, η οποία κέρδισε το βραβείο "Καλύτερης Ταινίας" στο 32ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας και ήταν υποψήφια στην κατηγορία ξενόγλωσσης Ταινίας Βραβείου Όσκαρ.

Ακόμα, μέσω της προβολής της ταινίας Νότια των Συνόρων, του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη, Oliver Stone, οι θεατές θα παρακολουθήσουν το οδοιπορικό του σκηνοθέτη στη Νότια Αμερική και τη συνάντηση του με επτά προέδρους. Ανάμεσά τους, ο Ούγκο Τσάβες, η Κριστίνα Κίρσνερ, ο Λούλα Ντα Σίλβα και ο Ράφαελ Κορρέα,

Οι μουσικές συναυλίες, που θα πλαισιώσουν τις Βενεζολάνικες Ημέρες Πολιτισμού, με τον Carlos Hidalgo, διάσημο Βενεζολάνο Καλλιτέχνη της Μπαντόλας, παραδοσιακού οργάνου των πεδιάδων της Βενεζουέλας αλλά και με το διακεκριμένο μουσικό γκρουπ Antologia Tuyera, θα μυήσουν τους παρευρισκόμενους στον κόσμο της βενεζολάνικης μουσικής, Joropo.

Οι συμμετέχοντες, ανεξαρτήτως εμπειρίας ή εξειδίκευσης, στα εκπαιδευτικά σεμινάρια μουσικής θα έχουν την μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουν γενικές γνώσεις των χαρακτηριστικών, του ρυθμού, της προέλευσης αλλά και τις επιρροές της παραδοσιακής μουσικής της Βενεζουέλας.

Η είσοδος στις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.

Η Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση, προσκαλεί την ελληνική κοινωνία στις Βενεζολάνικες Ημέρες Πολιτισμού και εύχεται Καλή Διασκέδαση σε όλους!



¡Seremos como el Che!


Μοιραζόμαστε αυτή την εξαιρετική και εμπνευσμένη φωτογραφία από το μπλογκ "Verde Caimán", γιατί η εικόνα έχει την απαραίτητη λεπτομέρεια για να διαβαστεί η λέξη CHE (από τη διάταξη των παιδιών). Γιατί, σήμερα πολλά παιδιά στην Κούβα έλαβαν το γαλάζιο λαιμοδέτη τους, με τον όρκο ότι θα γίνουν σαν τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα: ¡Seremos como el Che!

Πηγή: Cubahora (σελίδα Facebook)

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Ο Γκάμπο επιστρέφει! (+βίντεο)


Όπως ο Μελκίαδες στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά. Έτσι πρέπει να είδαν μερικοί τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες όταν εμφανίστηκε ξαφνικά στο εμπορικό κέντρο Perisur, στην πρωτεύουσα του Μεξικού. Η Πόλη του Μεξικού δεν είναι Μακόντο, αλλά τους τελευταίους μήνες κυκλοφορούν φήμες για την υγεία και ακόμα και για τα λογικά του κατόχου Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γεροντική άνοια, είπε κάποιος, και φανταζόμασταν έναν Γκάμπο να χάνει τις αναμνήσεις του, σαν ένας από τους χαρακτήρες του.

Ο Γκαρσία Μάρκες είναι πια 86 ετών και οι θαυμαστές του περιμένουν τα χειρότερα. Αλλά ο άνθρωπος που έδωσε ζωή και τρέλα στους Μπουενδία είναι ζωντανός, γνωστικός και συνεχίζει να προχωρά, αν και όχι στο φρενήρη ρυθμό των νεανικών του χρόνων.

Πέρασε το πρωί της Δευτέρας 30 Σεπτεμβρίου από ένα εμπορικό κέντρο της Πόλης του Μεξικού, όπως φαίνεται, για να αγοράσει γυαλιά. Το πρακτορείο EFE έγραψε ότι "έλαμπε από καλή διάθεση, φαινόταν χαμογελαστός και ευδιάθετος προς όσους των χαιρετούσαν και ακόμα δέχτηκε να φωτογραφηθεί με κάποιες θαυμάστριες που τον αναγνώρισαν καθώς περνούσε".

Το πρακτορείο Notimex προηγήθηκε λίγο και τον βιντεοσκόπησε την Κυριακή 29, όταν ο Γκάμπο συμμετείχε στα εγκαίνια ενός κέντρου διασκέδασης στη Σάντα Φε, ένα διαμέρισμα της Πόλης του Μεξικού. Με τον στωικισμό των διασήμων, ο Γκαρσία Μάρκες πόζαρε μπροστά σε μια θάλασσα από φλας και έκοψε την κορδέλα των εγκαινίων. Μίλησε στους φωτογράφους, λέγοντας ότι του άρεσε το φαγητό: ένα πιάτο σπανάκι και ένα ποτήρι κρασί.

Την καλύτερη περιγραφή της ανέλπιστης επιστροφής του συγγραφέα των Εκατό Χρόνων Μοναξιάς την έκανε η μεξικάνικη εφημερίδα El Universal: "Επανεμφανίζεται ο Γκάμπο, ασεβής". Και στη φωτογραφία, ο συγγραφέας υψώνει το δάχτυλο που φαντάζεστε.

Πηγή: Cubadebate

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Πέθανε ο σπουδαίος κολομβιανός λογοτέχνης Άλβαρο Μούτις

Álvaro Mutis - Gabriel García Márquez
Πέθανε την Κυριακή μια από τις σημαντικότερες μορφές των ισπανόφωνων γραμμάτων, ο κολομβιανός συγγραφέας και ποιητής Άλβαρο Μούτις, σε ηλικία 90 χρόνων στην Πόλη του Μεξικού, όπου διέμενε από το 1956. Ο θάνατος επήλθε στο εθνικό ινστιτούτο καρδιολογίας Ιγνάσιο Τσάβες όπου νοσηλευόταν από τις 15 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με τη σύζυγό του Κάρμεν Μιράκλε.

Το έργο του Μούτις χαρακτηρίζεται από δύναμη και γλωσσικό πλούτο,  λυρισμό και αφηγηματική ικανότητα. Με επιρροές από τον Πάμπλο Νερούδα, τον Οκτάβιο Πας, τον Σαιντ-Τζον Πέρσι και τον Ουόλτ Ουίτμαν, χρησιμοποίησε την ποίηση ως γνωστικό μέσο για την πρόσβαση σε άγνωστα σύμπαντα, σε νέους κόσμους όπου είναι εφικτός ο έρωτας και ο καλός θάνατος.

Ο Άλβαρο Μούτις Χαραμίγιο γεννήθηκε στην Μπογκοτά της Κολομβίας στις 25 Αυγούστου 1923. Από τα δύο έως το εννέα του χρόνια έζησε στις Βρυξέλλες, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του διπλωμάτη πατέρα του. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Σαντιάγκο Μούτις Ντάβιλα σε ηλικία μόλις 33 ετών, η οικογένεια επέστρεψε στην Κολομβία και εγκαταστάθηκε σε μια φάρμα του παππού του Άλβαρο από την πλευρά της μητέρας του. Τα γεγονότα αυτά ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση του μετέπειτα χαρισματικού συγγραφέα, του οποίου η λογοτεχνία είναι σημαδεμένη από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας ανάμεσα σε δύο κόσμους: Τις αντιθέσεις ανάμεσα σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική, τα υπερατλαντικά ταξίδια με πλοίο και την οργιώδη βλάστηση της ζούγκλας.

Από την αρχή της δεκαετίας του 1940 ο Μούτις ξεκίνησε να εργάζεται στο ραδιόφωνο, ως εκφωνητής ειδήσεων και παραγωγός μιας εκπομπής για τη λογοτεχνία. Τότε ξεκίνησε και τη λογοτεχνική του διαδρομή, κάτω από την επιρροή των σουρεαλιστών συγγραφέων. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Vida και στα παραρτήματα των εφημερίδων El espectador και La Razón. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο La Balanza [η ισορροπία], εκδόθηκε το 1947 σε συνεργασία με τον Κάρλος Πατίνο.

Κατά τη δεκαετία του '50 ο Μούτις συνδέθηκε με νέους ποιητές του κύκλου γύρω από το περιοδικό Mito. Δημοσίευσε τότε διάφορες συλλογές, ανάμεσα στις οποίες την Los elementos del desastre [τα στοιχεία μιας καταστροφής], στην οποία εμφανίζεται μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του και θεωρούμενο ως άλτερ έγκο του, ο Maqroll El Gaviero.

Το 1956 έρχεται να εγκατασταθεί μόνιμα στο Μεξικό, λόγω μιας δίωξης στην Κολομβία για οικονομική κατάχρηση. Τρία χρόνια αργότερα θα συλληφθεί από την Ιντερπόλ και θα εγκλειστεί για 15 μήνες στην φυλακή Λεκουμπέρι για πολιτικούς λόγους, μια εμπειρία που άλλαξε την οπτική του σχετικά με τον ανθρώπινο πόνο. 

Ο Άλβαρο Μούτις αναγκάστηκε να εργαστεί για πολλά χρόνια σε θέσεις άσχετες με τη λογοτεχνία, όπως διευθυντής πωλήσεων ασφαλιστικής εταιρίας, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων αεροπορικής εταιρίας καθώς και της γνωστής πετρελαϊκής Esso. Στο βιογραφικό του περιλαμβάνονται ακόμα θέσεις αντιπροσώπου πωλήσεων στη Λατινική Αμερική των κινηματογραφικών στούντιο Twentieth Century Fox και Columbia Pictures, συνεργασίες στην τηλεόραση και σε διάφορα έντυπα. 

Παρόλα αυτά δεν εγκατέλειψε το πάθος του για τα γράμματα και ήρθε κοντά σε προσωπικότητες όπως ο Οκτάβιο Πας, ο Κάρλος Φουέντες και ο Λουίς Μπουνιουέλ. Ήταν στενός φίλος του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (βλ. φωτο), του οποίου ήταν πάντα ο πρώτος αναγνώστης των νέων έργων του.

Το μεγάλο συγγραφικό έργο του Άλβαρο Μούτις περιλαμβάνει τις ποιητικές συλλογές La balanza (1947), Los elementos del desastre, (1953), Reseñas de los hospitales de Ultramar (1955), Los trabajos perdidos (1965) Summa de Maqroll El Gaviero (1973), Caravansary (1981), Los emisarios (1984) Crónica regia y alabanza del reino (1985), και Un homenaje y siete nocturnos (1986).

Στα πεζά έργα του συγκαταλέγονται τα βιβλία Diario de Lecumberri (1960), La mansión de Araucaíma (1973), La verdadera historia del flautista de Hammelin (1982), La nieve del Almirante (1986), Ilona llega con la lluvia (1988), Un bel morir (1989), La última escala del Tramp Steamer (1989), La muerte del estratega (1990), Amirbar (1990), Abdul Bashur, soñador de navíos (1991) και Tríptico de mar y tierra (1993).

Ανάμεσα στις πολυάριθμες διακρίσεις ξεχωρίζουν: Εθνικό Βραβείο Γραμμάτων Κολομβίας (1974), Εθνικό Βραβείο Ποίησης Κολομβίας (1983), ο βαθμός του ιππότη του τάγματος του Αετού των Αζτέκων (Μεξικό 1988), Χαβιέρ Βιγιαουρούτια (1988), του ιππότη της λεγεώνας Τεχνών και Γραμμάτων της γαλλικής κυβέρνησης (1989), Πρίνθιπε ντε Αστούριας των Γραμμάτων (1997), Βασίλισσας Σοφίας Ιβηροαμερικανικής Ποίησης (1997), και Θερβάντες (2001).

Ειδικός φόρος τιμής στον Άλβαρο Μούτις θα αποδοθεί στο Φεστιβάλ Βιβλίου της Γκουανταλαχάρα (30 Νοεμβρίου - 8 Δεκεμβρίου), το μεγαλύτερο φεστιβάλ ισπανόφωνης λογοτεχνίας στον κόσμο. Στην 27η διοργάνωση θα συμμετάσχουν 600 συγγραφείς από 26 χώρες. Το άνοιγμα θα κάνουν ο ισπανοπερουαβιανός νομπελίστας συγγραφέας Μάριο Βάργκας Γιόσα και ο διακεκριμένος ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν.

Πηγές: La Jornada,Telesur

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Η Χιλή τιμά τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του Βίκτορ Χάρα

Ο λαός της Χιλής απέδωσε την Κυριακή ένα συγκινητικό φόρο τιμής για τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του τραγουδοποιού Βίκτορ Χάρα, που συνελήφθη και βασανίστηκε κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 11ης Σεπτέμβρη 1973 που εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του Αουγκούστο Πινοτσέτ (1973-1990).

Η κεντρική εκδήλωση ξεκίνησε με πορεία προς το Μητροπολιτικό Νεκροταφείο της πρωτεύουσας Σαντιάγο, έξω από το οποίο βρέθηκε το νεκρό σώμα του Χάρα. Στο σημείο αυτό, η μπριγάδα των κομμουνιστικών νεολαιών Lo Espejo ξεκίνησε το χτίσιμο ενός εικονογραφημένου τοίχου (mural) μήκους 200 μέτρων προς τιμήν του καλλιτέχνη, ο οποίος εκτός από δημοφιλής συνθέτης και τραγουδιστής ήταν και πετυχημένος θεατρικός σκηνοθέτης.

Ο πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής, Γκιγιέρμο Τεϊγιέρ, δήλωσε στον τόπο της εκδήλωσης ότι "έφτιαξαν έναν τοίχο πολύ όμορφο, υπάρχουν οι μορφές με τα σημάδια της ανάκρισης πέντε αγνοούμενων που δεν έχουν ακόμα αναγνωριστεί". Πρόσθεσε ακόμα ότι η δικτατορία του Πινοτσέτ "σταμάτησε τη ζωή [του Χάρα] αλλά όχι το τραγούδι του [...] Αυτό είναι το μάθημα που μας αφήνουν αυτά τα 40 χρόνια ιστορίας και αυτού του τόσου αποτρόπαιου γεγονότος όπως ήταν το πραξικόπημα και όλα τα εγκλήματα που έγιναν".

Τον προηγούμενο Αύγουστο πραγματοποιήθηκαν επίσης μουσικές συναυλίες με επανεκτελέσεις των τραγουδιών του Βίκτορ Χάρα ενώ παρουσιάστηκε και ένα θεατρικό έργο με τίτλο "Βίκτορ χωρίς τον Βίκτορ Χάρα".

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1973 - την επομένη του πραξικοπήματος που ανέτρεψε το σοσιαλιστή πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε - ο Βίκτορ Χάρα συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε στο στάδιο της Χιλής, έναν κεκλεισμένο χώρο στο κέντρο του Σαντιάγο που σήμερα φέρει το όνομά του. Στις 16 του μηνός δέχτηκε 44 σφαίρες και το πτώμα του βρέθηκε σε ερημική περιοχή, κάνοντάς τον συμβολική μορφή των εκατοντάδων καλλιτεχνών που υπέστησαν παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοτσέτ.

Η δολοφονία του καλλιτέχνη "ήταν κάτι βάρβαρο, οι καλλιτέχνες ένιωσαν ότι σκότωσαν έναν από αυτούς, με τρόπο δειλό και άγριο. Το δικό μας καθήκον είναι να απαιτούμε αλήθεια και δικαιοσύνη έτσι ώστε ποτέ να μην ξαναζήσουμε αυτές τις καταστάσεις", δήλωσε για τα διεθνή πρακτορεία η Γκλόρια Κένινγκ, διευθύντρια του ιδρύματος Βίκτορ Χάρα.

Το έγκλημα της δολοφονίας του Χάρα ερευνάται από τη χιλιανή δικαιοσύνη από το 2009. Μέχρι στιγμής, οι πρώην αξιωματικοί του στρατού Ούγκο Σάντσες Μαρμόντι και Πέδρο Μπαριέντος Νούνιες, - ο  οποίος ζει από το 1990 στη Φλόριδα των ΗΠΑ - έχουν κατηγορηθεί ως φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας απόν τη χήρα του Χάρα, Χοάνα Τέρνερ, και άλλοι έξι ως συνεργοί.  Ειδικά για τον Μπαριέντος έχει ζητηθεί επίμονα από τις ΗΠΑ η έκδοση για να δικαστεί.

Συνολικά η 17χρονη δικτατορία του Πινοτσέτ άφησε πίσω της πάνω από 3.200 νεκρούς και αγνοούμενους και γύρω στις 38.000 φυλακισθέντες και βασανισθέντες. Ανάμεσά τους αρκετές εκατοντάδες διανοούμενοι και καλλιτέχνες.

 Πηγή: Telesur

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Η περιπέτεια του Μιγέλ Λιτίν, παράνομα στη Χιλή

Tο 1985, ο Χιλιανός σκηνοθέτης Miguel Littín (γεν. 1942), ελληνικής καταγωγής από την πλευρά της μητέρας του και παλαιστινιακής από την πλευρά του πατέρα του, βρίσκεται ήδη 12 χρόνια στην εξορία. Ήδη γνωστός από το 1969, μετά την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, El chacal de Nahueltoro, ταινία με μεγάλο όχι μόνο καλλιτεχνικό αλλά και πολιτικο-κοινωνικό αντίπτυπο στη Χιλή. Το 1971, μετά τον εκλογικό θρίαμβο της Unidad Popular του ανατίθεται από τον Σαλβαδόρ Αλιέντε η διεύθυνση του κρατικού κινηματογρικού στούντιο (Chile Films). Με το ξέσπασμα του στρατιωτικού πραξικοπήματος του Πινοτσέτ, την 11η Σεπτέμβρη 1973, ο Λιτίν είναι ανάμεσα στους πιο καταζητούμενους ανθρώπους, ως στρατευμένος καλλιτέχνης και φίλος του μάρτυρα προέδρου.

Καταφέρνει να φύγει από τη χώρα και να ζήσει στο Μεξικό αρχικά και αργότερα στην Ευρώπη. Το όνομά του περιλαμβάνεται σε μια μακρά λίστα 5.000 φίλων του προηγούμενου καθεστώτος, που η χούντα απαγορεύει την είσοδο στη Χιλή. Αρνούμενος να αποδεχτεί αδρανής την εξορία και το δράμα της πατρίδας του, μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνει και επιχειρεί ένα παράτολμο σχέδιο: να μπει παράνομα στη Χιλή και να γυρίσει κρυφά μια ταινία που θα δείξει στο εξωτερικό εικόνες από μια χώρα που στενάζει 12 χρόνια κάτω από στρατιωτικό καθεστώς.

Ο Λιτίν φθάνει στη Χιλή με πλαστά χαρτιά μεταμφιεσμένος ως Ουρουγουανός επιχειρηματίας και ξεκινά τα γυρίσματα στο Σαντιάγκο αλλά και σε άλλες πόλεις, επικεφαλής τριών ξένων συνεργείων (ενός ιταλικού, ενός γαλλικού και ενός ολλανδικού) και με τη συνεργασία της ντόπιας αντίστασης. Μέσα σε έξι εβδομάδες και πάνω από 7.000 μέτρα φιλμ, αποτυπώνει εικόνες της κατεχόμενης χώρας και παίρνει πλήθος συνεντεύξεις από στελέχη της αντίστασης αλλά και ανώνυμους πολίτες. Η τελική βερσιόν της ταινίας, με τίτλο Acta general de Chile έχει διάρκεια 2 ώρες για το σινεμά και 4 ώρες για την τηλεόραση. Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, συναντά τον νομπελίστα συγγραφέα και δημοσιογράφο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, και του δίνει μια εξαντλητική συνέντευξη 18 ηχογραφημένων ωρών, κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας. Μένοντας πιστός στο πνεύμα και τον τόνο της συνέντευξης, ο Μάρκες έγραψε μια νουβέλα που αποδίδει συμπυκνωμένα το περιεχόμενο της συνέντευξης.

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Εντουάντο Γκαλεάνο: Συγγραφέας από επάγγελμα, ποδοσφαιριστής από κλήση, "ανθρωπάκος" από επιλογή


Μια μέρα σαν σήμερα, το 1940, γεννήθηκε στην πόλη του Μοντεβιδέο ο Εντουάρντο Χιούζ Γκαλεάνο. Συγγραφέας από επάγγελμα, ποδοσφαιριστής από κλήση, "ανθρωπάκος" από επιλογή. 
Πίστευε πάντα ότι η ζωή είναι για να τη ζεις, και δεν έχει υπάρξει κάποιος, κάποτε, ή κάτι που να τον σταματήσει ακόμα.
Μεγάλη τύχη την έχουμε.


Αντι αφιερώματος για τα γενέθλια του σπουδαίου ουρουγουανού συγγραφέα, μοιραζόμαστε ένα "ανέκδοτο" που κυκλοφόρησε όταν νοσηλεύτηκε πέρσι τέτοια εποχή και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Página 12 της Αργεντινής. Δείχνει το πάθος του για το ποδόσφαιρο, αλλά και το αστείρευτο χιούμορ του, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.

Ο Εντουάντο Γκαλεάνο αναρρώνει πια στο σπίτι του, μετά από μερικές μέρες νοσηλείας στο Βρετανικό Νοσοκομείο του Μοντεβιδέο. Όταν ακόμα νοσηλευόταν, έφτασε με διπλό κάταγμα ο Τόνι Πατσέκο, μέσος της Πενιαρόλ και ίνδαλμα των οπαδών της, που τοποθετήθηκε στο διπλανό δωμάτιο από αυτό του ουρουγουανού συγγραφέα, εραστή της μπάλας και φανατικού της Νασιονάλ [1]. Ξυπνώντας μετά την αναισθησία, ο Γκαλεάνο είδε πλημμυρισμένους τους διαδρόμους του νοσοκομείου από οπαδούς της Πενιαρόλ με μπλουζάκια και σημαίες οι οποίοι περίμεναν για να χαιρετήσουν τον παίκτη. Ο δημοσιογράφος Ντάρβιν Ντεσμποκάτι διηγήθηκε από το ραδιόφωνο ότι εκείνη τη στιγμή ο συγγραφέας φώναξε εναγωνίως: "Είμαι στην κόλαση, είμαι στην κόλαση!" Βγαίνοντας από τον εφιάλτη, ο Γκαλεάνο και ο ποδοσφαιριστής αντάλλαξαν βιβλία: ο Γκαλεάνο του έκανε δώρο το Los hijos de los días [2] και ο Πατσέκο, την αυτοβιογραφία του Simplemente Tony.


[1] Η Peniarol και η Nacional είναι οι δύο ιστορικότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ουρουγουάης και "αιώνιοι αντίπαλοι" στην πρωτεύουσα Μοντεβιδέο.
[2] Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο "Οι μέρες αφηγούνται" από τις εκδόσεις Πάπυρος.