Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

60 χρόνια πριν, του Σίλβιο Ροντρίγκες

Ο διάσημος κουβανός τραγουδοποιός Σίλβιο Ροντρίγκες, περιγράφει στο προσωπικό του blog [Segunda Cita] τις αναμνήσεις του από τα γεγονότα της 26ης Ιουλίου 1953. Ήταν μόλις 7 ετών και ζούσε σε μια λαϊκή γειτονία της Αβάνας, όταν τυχαία βρήκε ένα κρυμμένο περιοδικό που είχε το θάρρος να αναφερθεί στα γεγονότα να δημοσιεύσει φωτογραφίες.

Πρίν 60 χρόνια ζούσα στον αριθμό 456 της οδού Σαν Μιγέλ, στο διαμέρισμα #2 του πρώτου ορόφου [...]. Τον προηγούμενο Νοέμβριο είχα συμπληρώσει τα επτά χρόνια. Όταν δεν ήμουν στο σχολείο μου - τότε η ακαδημία Μπράβο, στη συμβολή των οδών Λουσένα και Νεπτούνο -, ζούσα καταδικασμένος σε εκείνο το διαμέρισμα με τα ψηλά υποστηλώματα, ένα από τα σπίτια που αφθονούν στο πολυπληθές κέντρο της Αβάνας, όπου τα δωμάτια είναι σε σειρά, βλέποντας όλα σε ένα διάδρομο που πηγαίνει από το σαλονάκι υποδοχής μέχρι τη μακρινή τραπεζαρία.

[...] Ήταν η Αβάνα του 1953, μια πολή εστεμμένη με φωτεινές επιγραφές, γεμάτη απατηλές βιτρίνες που η μητέρα μου και πολλές άλλες νοικοκυρές συνήθιζαν να χαζεύουν [...].

Εξήντα χρόνια πριν, ίσως μια δυο βδομάδες μετά από την ημέρα σαν σήμερα [26 Ιουλίου], στο καλάθι του μπάνιου εκείνου του διαμερίσματος της οδού Σαν Μιγέλ, βρήκα, κάτω από ένα σωρό με άπλυτα ρούχα, ένα περιοδικό Bohemia [1] που έλεγε: "Χωρίς λογοκρισία". Αρχικά με παραξένεψε να βρω εκεί ένα περιοδικό, αλλά όταν το άνοιξα κατάλαβα ότι το είχαν κρύψει από τα μάτια μου, γιατί οι σελίδες του ήταν γεμάτες από φωτογραφίες άψυχων σωμάτων, μη αναγνωρίσιμων κάτω από τόσο αίμα, κάτω από έναν τίτλο που ανακοίνωνε: "Τα γεγονότα του Σαντιάγο της Κούβας".

Δεν τόλμησα να συνεχίσω να κοιτάζω ή να διαβάσω περισσότερο, σε σύγχυση από το εύρημα και από τις τύψεις για την παραβίαση της θέλησης των μεγαλύτερών μου, αλλά περισσότερο απ' όλα από την βαθιά εντύπωση που μου προκάλεσαν εκείνες οι εικόνες που ακόμα με συγκλονίζουν.

Πολλά χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι εκείνα τα πτώματα ήταν οι μάρτυρες της Μονκάδα.

Πηγή: Segunda Cita

[1] Το αρχαιότερο - εκδίδεται από το 1908 - και με το μεγαλύτερο πρεστίζ περιοδικό στην Κούβα. Εκτός από την ποιότητα της ύλης του, με ειδίκευση σε θέματα κουλτούρας, διακρίθηκε και για την θαρραλέα αντιπολιτευτική στάση του κατά των δικτατόρων Ματσάδο και Μπατίστα. 

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Νέος διευθυντής της Διεθνούς Σχολής Κινηματογράφου (EICTV) ο Χερόνιμο Λαμπράδα

Νέος διευθυντής της Διεθνούς Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (EICTV), με έδρα την Αβάνα, διορίστηκε ο κουβανός Χερόνιμο Λαμπράδα, μετά την παραίτηση του προκατόχου του, του Ραφαέλ Ροσάλ από τη Γουατεμάλα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της σχολης, ο Ροσάλ, διευθυντής από το 2011, παραιτήθηκε για να διευκολύνει την καλύτερη λειτουργία του ιδρύματος. Για το σκοπό αυτό στη θέση του τοποθετήθηκε ο Λαμπράδα, μέχρι πρότινος ακαδημαϊκός αντιπρύτανης της EICTV.

Ο Λαμπράδα θα γίνει ο ένατος διευθυντής μέσα στα 27 χρόνια που λειτουργεί η EICTV, μια σχολή με μεγάλο κύρος στη Λατινική Αμερική και τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Είναι πολύ γνωστός στην Κούβα ως μηχανικός ήχου και μέλος της ιδρυτικής ομάδας καθηγητών του ιδρύματος. Αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας τη συνέχεια του προγράμματος αναφοράς της σχολής σε διεθνές επίπεδο.

Jerónimo Lambrada
Με έδρα το Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος, 26 χλμ έξω από την Αβάνα, η  Διεθνής Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά κέντρα στο είδος του στον κόσμο. Ιδρύθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1986 ως παράρτημα του Ιδρύματος Νέου Λατινοαμερικάνικου Κινηματογράφου (FNCL), από τον διάσημο κολομβιανό συγγραφέα και δημοσιογράφο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τον αργεντινό ποιητή και κινηματογραφιστή Φερνάντο Μπίρι και τον κουβανό δημιουργό και θεωρητικό Χούλιο Γκαρσία Εσπινόσα. Ο στόχος ήταν μια σχολή των "Τριών Κόσμων" για φοιτητές από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία.

Η σχολή ξεκίνησε τη λειτουργία της με την ενθουσιώδη υποστήριξη της κουβανικής κυβέρνησης και με πρώτο διευθυντή τον Μπίρι, σημαντικό δημιουργό και πρόδρομο του ρεύματος του νέου λατινοαμερικάνικου σινεμά. Ως σχολή εκπαίδευσης καλλιτεχνών, η EICTV είχε μια ιδιαίτερη φιλοσοφία: Να διδάσκουν όχι επαγγελματίες δάσκαλοι, αλλά εν ενεργεία κινηματογραφιστές, ικανοί να μεταδώσουν πρακτικές γνώσεις, "ζωντανή" εμπειρία και διαρκή επικαιροποίηση των γνωστικών αντικειμένων του σινεμά και της τηλεόρασης.

Στις 15 Ιουλίου η EICTV πραγματοποίησε την 22η τελετή αποφοίτησης, κατά την οποία 34 νέοι κινηματογραφιστές ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους. Συνολικά από το 1986 έχουν αποφοιτήσει 810 ειδικοί του κινηματογράφου και της τηλεόρασης από περισσότερες από 50 χώρες. Από αυτούς το 87% προέρχεται από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, την Αφρική και την Ασία, επιβεβαιώνοντας έτσι το σύνθημα "Σχολή όλων των κόσμων".

Πηγές: Telesur, eictv.org

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Νέος δίσκος προς τιμήν του Κομπάι Σεγούντο ηχογραφήθηκε στην Κούβα



Ο δίσκος  "Guantanamera, The essential album" ηχογραφήθηκε στην Αβάνα, ως φόρος τιμής στον διάσημο κουβανό μουσικό Μάξιμο Φρανσίσκο Ρεπιλάδο Μουνιός, πιο γνωστό ως Κομπάι Σεγούντο, με την ευκαιρία της δέκατης επετείου από το θάνατό του (13 Ιουλίου 2003).

Πηγή της ετικέτας Rhino της Warner Music, που είναι υπεύθυνη της παραγωγής του δίσκου, αποκάλυψε ότι το νέο άλμπουμ συγκεντρώνει τα 20 καλύτερα τραγούδια του κουβανού μουσικού. Ανάμεσα στις επιτυχίες που θα περιλαμβάνει ο δίσκος ξεχωρίζουν κομμάτια όπως τα Τσαν Τσαν, Μακούσα και Γκουανταναμέρα.

Ο Κομπάι Σεγούντο κέρδιδε τη διεθνή αναγνώριση χάρη στο δίσκο Buena Vista Social Club, χάρη στον οποίο κέρδισε το βραβείο Grammy το 1997. Το άλμπουμ έχει πουλήσει μέχρι τώρα περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και συγκεντρώνει προσωπικότητες της κουβανικής μουσικής όπως η Ομάρα Πορτουόντο, ο Ρούμπεν Γκονσάλες, ο Ιμπραϊμ Φερέρ και ο Ελίαδες Οτσόα.

Ο Κομπάι Σεγούντο γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1907 στο Σιμπονέι της επαρχίας του Σαντιάγο ντε Κούβα και ξεκίνησε τη μουσική καριέρα του από πολύ νεαρή ηλικία και ως αυτοδίδακτος, καθώς το ταλέντο του τον βοήθησε να εφεύρει το δικό του μουσικό όργανο (el armónico), ένα συνδυασμό της κλασικής ισπανικής κιθάρας και του κουβανικού τρες.

Με το χαρακτηριστικό του καπέλο και πάντα με ένα πούρο στο χέρι, ο Κομπάι Σεγούντο θεωρούνταν ζωντανή μνήμη της μουσικής σον, της πιο αντιπροσωπευτικής μουσικής της ανατολικής Κούβας με πάνω από έναν αιώνα μουσικής παράδοσης.

Στις 15 Νοεμβρίου 1997 το κουβανικό κράτους του απένειμε το παράσημο του τάγματος Φέλιξ Βαρέλα, την ύψιστη διάκριση στο χώρο των τεχνών. Πέθανε σε ηλικία 95 ετών, φτάνοντας σχεδόν τα χρόνια της γιαγιάς του που γεννήθηκε σκλάβα και κατάφερε να πεθάνει ελεύθερη σε ηλικία 106 ετών. 

Αναλυτικά τα 20 κομμάτια του δίσκου

01.- Guantanamera
02.- El día que me quieras
03.- Enamorada
04.- Chan chan
05.-El camisón de Pepa
06.- La bella cubana
07.- Te doy la vida
08.- La Juma de ayer (con Pio Leyva)
09.-La negra Tomasa
10.- Sarandonga
11.- Al toro
12.- Chicharrones
13.- Desdichado
14.- Clara Bella
15.- La Cleptomana
16.- Te apartas de mi
17.- Y tú que has hecho ( Buena Vista S.C. )
18.- Macusa (Directo Teatro )
19.-Malagueña (Directo Teatro )
20.- Son de la loma (Directo Teatro )

Πηγές: Telesur, levykauppax.fi, Wikipedia

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Νέο βραβείο δημοσιογραφίας "Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες" στο Μεντεγίν της Κολομβίας

Αρχική δημοσίευση: ispania.gr

Το Μεντεγίν της Κολομβίας, που έχει χαρακτηριστεί από τη Wall Street Journal ως η πιο πρωτοποριακή πόλη στον κόσμο, φιλοξένησε στις 8 Ιουλίου τα πρώτα βραβεία δημοσιογραφίας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες για τις καλυτερες δουλειές δημοσιογράφων που δημοσιεύονται στην ισπανική και πορτογαλική γλώσσα, στις χώρες της αμερικανικής ηπείρου και στην ιβηρική χερσόνησο.

Το Ίδρυμα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες για τη Νέα Ιβηροαμερικανική Δημοσιογραφία (FNPI) και ο δήμος του Μεντεγίν ηγούνται μιας συνεργασίας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα μαζί με την τράπεζα Bancolombia και τον επιχειρηματικό όμιλο Grupo Sura στην πατρίδα του νομπελίστα κολομβιανού συγγραφέα, ο οποίος ήταν και σπουδαίος δημοσιογράφος. 

Το Μεντεγίν φιλοξενεί αυτό το βραβείο το οποίο εμπνέεται από τα ιδανικά του ιδρυτή του FNPI - οποίος σε μια από τις διάσημες φράσεις του είχα χαρακτηρίσει τη δημοσιογραφία "το καλύτερα επάγγελμα στον κόσμο" - και τη δυναμική της καινοτομίας και της ηγετικής θέσης της πόλης.

Στην τελετή της παρουσίασης της 8ης Ιουλίου στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Μεντεγίν, θα τεθούν οι βάσεις του διαγωνισμού. Στην εκδήλωση θα προεδρεύσει ο δήμαρχος του Μεντεγίν, Ανίμπαλ Γκαβίρια και ο γενικός διευθυντής του FNPI, Χάιμε Αμπέγιο Μπάνφι. Μαζί τους θα παρίστανται οι καθηγητές του ιδρύματος, Μαρία Τερέσα Ροντέρος, Χερμάν Ρέι και Έκτορ Άμπαντ Φασιολίνσε, οι οποίοι είναι και μέλη ης κριτικής επιτροπής του βραβείου.

Σύμφωνα με τον Αμπέγιο Μπάνφι, "η θέσπιση του βραβείου δημοσιογραφίας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες αντιπροσωπεύει μια ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο που παραδοσιακά καθορίζονται οι κατηγορίες αυτών των διακρίσεων, καθώς η κριτική επιτροπή και το FNPI έχουν αναλάβει το ρίσκο να δουλέψουν με τον υβριδισμό και τη σύγκλιση που χαρακτηρίζουν μια εποχή βαθιών μετασχηματισμών στο επάγγελμα".

Το Νοέμβρη, το Μεντεγίν θα γίνει το σκηνικό μιας γιορτής της δημοσιογραφίας, κατά το γεγονός της βράβευσης στο οποίο θα συμμετέχει όλη η πόλη, με εκδηλώσεις ανοιχτές στο κοινό, μεταξύ των οποίων θα υπάρχουν διαλέξεις, εργαστήρια και εκθέσεις με ό,τι καλύτερο από την ιβηροαμερικανική δημοσιογραφία. Αυτές οι εκδηλώσεις θα προβληθούν επίσης σε όλο τον κόσμο μέσω μεταδόσεων από το ίντερνετ.

Μετά την εναρκτήρια εκδήλωση στο Μεντεγίν στις 8 Ιουλίου, θα ακολουθήσουν αντίστοιχες εκδηλώσεις στο Σαντιάγο της Χιλής (9 Ιουλίου), στη Λίμα του Περού (11 Ιουλίου), και στην Πόλη του Μεξικού, στις 8 Αυγούστου.

 Πηγή: fnpi.org

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Την ύπαρξη αυτοκρατορία προγενέστερης των Ίνκας στο Περού υποστηρίζουν νέα ευρήματα

Αρχική δημοσίευση: ispania.gr

Ο Πολωνός ερευνητής, Κριστόφ Μακόφσκι, ανακοίνωσε την προηγούμενη Παρασκευή ότι η πρόσφατα ανακάλυψη ενός νεκρικού θαλάμου με λείψανα από περισσότερες από 50 γυναίκες ευγενείς της φυλής Ουάρι, στο Ουαρμέι του βόρειου Περού, αντιστοιχεί σε μια αυτοκρατορία προγενέστερη των Ίνκα, η οποία, όπως και αυτή των Ίνκα, περιλάμβανε και άλλους πολιτισμούς και επεκτάθηκε με τη στρατιωτική ισχύ.

Ο Μακόφσκι έδειξε ότι οι Ουάρι, των οποίων το κέντρο βρισκόταν στην περιοχή των Νότιων Άνδεων της Αρεκίπα, ήταν μια συνομοσπονδία, όπως κάθε αυτοκρατορία. Είχε τάξη ευγενών και ηγέτη, σαν τον Μάνκο Καπάκ, τον πρώτο αυτοκράτορα των Ίνκα. Αυτός ο ηγέτης, χάρη στη στρατιωτική του δύναμη, πέτυχε να ενσωματώσει πολύ κόσμο, με τη θέλησή του ή με τη βία.

Το εύρημα, όπως είπε, προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την παρακμή του βόρειου προ-ινκαϊκού πολιτισμού Μοτσίκα και την κατάκτηση των πολιτισμών της βόρειας ακτής του Περού από την αυτοκρατορία Ουάρι.

Σύμφωνα με τον Μακόφσκι, τα παραπάνω επιβεβαιώνουν τη σημασία που δίνουν στους Ουάρι οι μελετητές αυτού του πολιτισμού, ως πιθανού πρωταγωνιστή μιας απότομης αλλαγής στην ιστορία του πολιτισμού των Άνδεων κατά την περίοδο μεταξύ 600 και 1000 μ.Χ.

Ο Πολωνός αρχαιολόγος δήλωσε ότι υπήρξαν και επιρροές των πολιτισμών του Βορρά στο Νότο, αλλά όχι βαθιές. Αντίθετα, από το 600 μ.Χ. παρατηρείται καθολική αλλαγή στις τεχνολογίες, στις τεχνικές κατασκευής, στον τρόπο ένδυσης, κόμμωσης, ύφανσης και βαφής, στη χειροτεχνία, στη διάδοση των γνώσεων του χαλκού καθώς και το απόγειο της παραγωγής αργύρου. Με άλλα λόγια, οι γνώσεις που προέρχονται από το Νότο επιβάλονται στο Βορρά και αλλάζουν όλα τα σύμβολα εξουσίας και τα στοιχεία τελετουργίας.

Πηγή: Telesur

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

El Caso de Costas Sakkas, en huelga de hambre desde el 4 de junio



Costas Sakkas, un anarquista de 29 años, sigue en huelga de hambre por más de 30 días, desde el 4 de junio. Sakkas fue detenido el 4 de diciembre de 2010 por posesión de armas de fuego y supuesta participación en una organización terrorista desconocida. Él solo admitió la posesión de las armas y sus principios anarquistas.

Sin embargo, 4 meses después, y sin ninguna evidencia más, se acusa por ser miembro de la organización de lucha armada “Sinomosía Pirínon tis Fotiás” – SPF – (Conspiració de Nucleos del Fuego). El mismo Sakkas afirma que es víctima de una maquinacíón por parte del entonces ministro de Justicia, Cristos Papoutsis, con el fin de promocionar un éxito de su gobierno contra el terrorismo.

Poco antes de cumplir 18 meses encarcelado sin juicio – máximo period de prisión preventina según la constitución griega – Sakkas se acusa por 160 ataques con explosivos, por los cuales SPF se ha asumido la responsabilidad. En consecuencia, su periodo de prisión preventiva se extiende hasta los 30 meses.

Dicha periodo – el máximo por dos casos judiciales según la ley – expira el 4 de junio, y Sakkas toma la gran decisión de empezar una huelga de hambre como ultimo medio de proclamar su inocencia y pedir su liberación. Hasta ahora ha perdido por lo menos el 10% de su peso y su estado de salud sigue deteriorando.

La semana pasada fue crítica para su caso, porque los jueces rechazaron la última petición de liberación por parte de la defensa. Además, el partido de Nueva Democracia (derecha), que constituye el elemento mayoritario del gobierno de coalición griego, caracterizó Sakkas como “acusado por anarquísmo”: Una incuestionable demostración de persecución por creencias políticas.

Costas Sakkas concluye su declaración, en la que explica las razones por las cuales se hace la huelga de hambre, con unos versos del poema “Muere Lentamente”de Pablo Neruda, el poeta de la lucha y también del amor.

Muere lentamente [...],
quien no arriesga lo cierto por lo incierto
para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida,
huir de los consejos sensatos.    

[...] Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo
exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Ο Λεονάρδο Παδούρα στον Ιανό

 

Την Τετάρτη 26/6, στις 8.00 μ.μ., ο Λεονάρδο Παδούρα Φουέντες ήταν ο επίσημος προσκεκλημένος στην εκδήλωση του βιβλιοπωλείου Ιανός, στα πλαίσια της σειράς «Συγγραφείς του Κόσμου». Ο δημοφιλής και στην Ελλάδα Kουβανός συγγραφέας μίλησε με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη για το τελευταίο του βιβλίο, «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά», αλλά και για άλλα θέματα. Τη μετάφραση έκανε ο Κώστας Αθανασίου, ο μεταφραστής των βιβλίων του συγγραφέα που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά.

Ο Λεονάρδο Παδούρα είπε σχετικά με το πιο πάνω βιβλίο - για το οποίο μεταξύ άλλων τιμήθηκε και με το Athens Prize for Literature 2012 - ότι χρειάστηκε έρευνα 5 ετών και ότι δε θα μπορούσε να το γράψει πριν το '90, όταν άνοιξαν τα αρχεία της ΕΣΣΔ και έγιναν γνωστά πράγματα μέχρι τότε άγνωστα από την ιστορία της χώρας, ιδιαίτερα σχετικά με τη δολοφονία του Τρότσκι. Η πλοκή και οι βασικοί χαρακτήρες ακολουθούν τις ιστορικές πηγές, στο βαθμό που ήταν διαθέσιμες και μπορούσαν να ελεγχθούν. Γι’ αυτό το σκοπό συνεργάστηκε με πολλούς ιστορικούς και ερευνητές στην Ισπανία, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ κ.α. Προϊόν μυθοπλασίας είναι κυρίως η ζωή του Ραμόν Μερκαδέρ μετά τη φυγή του από την Ισπανία, περίοδο για την οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα λόγω καταστροφής των σχετικών αρχείων, πιθανότατα από τον ίδιο το Στάλιν.